حوصله و اتحاد

از مدتها قبل، یکی از گزینه ها این بود که، اینک وقتش هست، اما تقریبا به اجماعی عظیم، گفته شد که کسی دیگر حال تغییرات اساسی را ندارد و دیگر روزگار چنین نخواهد شد. اینک گفته میشود که اگر هجومی انجام پذیرد، اتحاد و همدلی در بین مردم میتواند، بهتر از سلاحهای دیگر، ما را شکست ناپذیر سازد. اما اگر این فرض دوم را خیلی جدی نگیریم، فکر میکنید سرنوشتمان چگونه خواهد شد؟ اگر اونوریها نیز، مثل خیلیها، معتقد باشند که مردم دیگه حوصله کارهای عظیم را ندارند، چرا نتوان اتحاد در مقابل هجوم را نیز خیلی جدی نگرفت؟ بنابراین اگر تصویر پیش رو این باشد که نه حوصله و نه اتحادی وجود نخواهد داشت، خوردن ما سخت بنظر خواهد آمد؟

  
نویسنده : محسن ; ساعت ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٢٧
تگ های این مطلب :جامعه