بازهم جنگ

در جواب این درخواست دوست عزیزم آقای کوروش علیانی رفقام قبلا این جوابها را در پست جنگ داده بودند.
جنگ
هرکسی به گونه ای، آینده را پیش بینی میکند. از همکارام در این خصوص سوال میکنم:
سید مصطفی کاری به سوالم ندارد، در عوض میگوید میخواهد، خود را محک زند که آیا در مخمصه جنگ میتواند از خود شهامتی به خرج دهد یا نه؟
شهاب میگوید بقیه فقط دوست ندارند جنگ بشود. بنابراین همه تحلیلهاشان، معطوف به همین نتیجه است.
مرتضی میگوید با هم کنار می آیند و رضا هم با او هم نظر است. گربه مرتضی علی را زیاد بکار میبرند.
یکی میگوید امریکایی دنبال بهانه اند و مهم نیست اینوری ها چکار میکنند. اون کارش رو تو داروخانه میکند، مهم نیست که در داروخانه مان نفت میفروشند یا نه.
فرهاد میگوید بدی قضیه این است که همه تماشاگریم فقط. بی هیچ نقش بازیگرانه ای.
امید تحلیل سعید لیلاز در شرق را می پسندد. که حالا با غنی سازی، میتوان بر سر میز مذاکره نشست و امتیاز گرفت.
موسوی میگوید ما ایرانیها (دور از جان مان) باید نقش گاوهای گوشتی را بازی کنیم و عربها گاوهای شیرده. اونها را نباید ترساند، مبادا شیرشان خشک شود و ما هم اول پروار میشویم و بعد به سلاخ خانه مان می برند و الان به اندازه کافی پروار شده ایم که سرمان را ببرند.
همه در آوردن بلای تحریمهای مختلف بر سرمان، متفق القولند ولی فکر میکنند میتوانند این شرایط تحریم را، تحمل کنند.
آیا رفقایم درست فکر میکنند؟

  
نویسنده : محسن ; ساعت ۱۱:٤۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳۸٥
تگ های این مطلب :گفتگو