وبلاگ نویسی

نمیدانم این تصویری که از فضای مجازی وبلاگ ارائه میشود تا چه حد درست است؟
پارکی را تصور کنید که همه آزادند در آن حرف بزنند و سخنرانی کنند. چه کسانی شنوندگان بیشتری خواهند داشت؟
یکی از راههای رسیدن به پاسخ این سوال این است که ببینیم چه کسانی شنوندگان بیشتری دارند.
با عرض پوزش از دوستان خوبم که در این پارک، افراد زیادی را به خود جلب کرده اند روش ساده زیر میتواند راه گشا این کار باشد.
فحش بدهید (به هر کی، دستتان از همه کوتاه باشد به خودتان فحش دهید)، جوک بگوئید، هرزه نویسی و هرزه نگاری کنید و هر آنچه که با عادات بهنجار اجتماعی در ستیز باشد (ساختار شکنی) داد بزنید حتی اگر حرف ندارید جیغ بکشید، لخت شوید. درازه نویسی نکنید حتی اگر جالبترین ایده ها و تحلیلها باشد.
میدانم اینها قواعد این رسانه است و منهم اگر قبول نداشته باشم تغییری در آن ایجاد نمیشود.
خوب من چکار کنم؟
هیچ. چارپایه کوچکم را بردارم بیایم اینجا و من که نوشتنم یک هزارم حرف زدنم هم نیست، غرهای همیشگی و متلکهای یواشکی و دلتنگیهای قدیمی ام را به نجوایی بنویسم.
اینجا جایی برای شنیدن و خواندن نیست
اینجا جای نوشتن است و گفتن، حتی اگر بدانی هیچ کس نشنودشان.

  
نویسنده : محسن ; ساعت ۱٢:٥٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٤/۱٢
تگ های این مطلب :وبلاگ