فتح حماس

آیا برای ما که اینجا هستیم این اخبار + + + خیلی مهم نیستند؟

همه میدانیم که سالها است سیاست خارجی ما، به شدت تحت تاثیر موضعگیری ما نسبت به مناقشه فلسطین و اسرائیل است. بخش اعظم امتیازات سیاسی مان در نگاه گاه حتی کمی متعارض با نگاه خود فلسطینیان از کف رفت و توجیه این بود که داریم از حق دفاع میکنیم و عمل به تکلیف میکنیم و چندان دغدغه نتیجه را نداریم و حق فلسطینیان داشتن سرزمین است و اسراییل دولت غاصب است....

اما اینان که هنوز سوار اسب قدرت نشده، به کار قتل عام خود پرداخته اند، به نظر میرسد اساسا مانند ما به اسراییل نگاه نمیکنند. مطابق نگاه سیاست خارجی جمهوری اسلامی، دشمن مشترک تمام فلسطینیان، اسراییل است اما این خبرها نشان میدهد از نظر فلسطینیان غماز خانگی است. شاید درست باشد و باید اول در درون خویش مسائلشان را حل کنند تا بعد بپردازند به بقیه قصه ها. وقتی میبینیم خود آنها برای کسب قدرت کمی بیشتر، از هم نمیگذرند، موضوع نیازمند بررسی مجددی نیست؟. این سوال سالها پیش نیز، که فلسطینیانی در بین اسرای جنگ ایران و عراق آزاد می شدند، طرح شده بود ولی خیلی زود بیخیالش شده بودند. احتمالا این بار هم همینگونه خواهد شد.

دور از ذهن نیست که بنیادگرایی مذهبی در بین اهل تسنن، پس از شکست اشغالگران غربی و دولتهای دست نشانده، جمهوری اسلامی ایران و شیعیان را هدف قرار دهد (که در عراق گاه حتی خطرناکتر از امریکایی هم قلمداد میشوند). آن وقت نسبت ما با حماس میشود نسبت امریکایی ها و بن لادن و الفاعده.

باز بیاد داشته باشیم که نگاه بنیادگرایی سنی به شیعیان مانند نگاه شیعیان متعصب به بهاییان است. نگاهی بی هیچ گذشت و اغماضی به مرتدان.

  
نویسنده : محسن ; ساعت ٥:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۳/٢٤
تگ های این مطلب :سیاست و تگ های این مطلب :دیگران