آویسا

ارزش آدمها به تصمیمهایی است که میگیرند و برایش تلاش میکنند. هر چه تصمیم عجیبتر و بزرگتر ارزش بیشتر.

یکی از کابوسهایی که مدتهاست تلاش میکنم بر آن غلبه کنم ادامه تحصیل و آموزش آکادمیک است. همین است که حدیث " مومن از یک سوراخ دوبار گزیده نمیشود" رسول اکرم (ص) را در جواب خودم و دیگران میدادم برای ادامه ندادن.

وسوسه خواندن فلسفه و تاریخ اما هرگز دست از سرم برنمیدارد.

با نازنین همسر، طاس می اندازیم برای اینکه برنده برود ادامه تحصیل بدهد. خوشبختانه برنده اش من نیستم  و اوست.

رشته تحصیلی هردویمان هیچ ربطی به فلسفه ندارد هر چند این موضوع هیچ تاثیری در علاقه مفرط مان به این شاخه از دانش بشری ندارد.

قرار است برای دستگرمی امسال شرکت کند تا نحوه سوالات دستش بیاید.

برای آمادگی با هم شروع میکنیم در باره فلسفه حرف زدن و همین میشود که دخترک هم کم مانده اسم عروسکهایش را بگذارد کانت و دکارت و افلاطون.

وسط کار من تنهایش میگذارم و او به تنهایی پیش میرود. کاری را اگر شروع کند باید به بهترین وجه بپایان ببرد.

حالا او دانشجوی فوق فلسفه است و من باید بنشینم پای حرفش، به تلافی آن زمانی که او می نشست پای منبرم.

از صمیم قلب به او تبریک میگویم بابت

زحمت، تلاش، پر کردن فاصله ای که بین آخرین درسهایش با اکنون بود، مدیریت زندگی یک پیرمرد و دو پسر و یک دختر، هوش و استعداد، حساسیت و مسئولیتهای بسیارش

  
نویسنده : محسن ; ساعت ۱۱:۱۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٩ شهریور ۱۳۸٧
تگ های این مطلب :خانواده