جفای بر رسول

کسی که تاثیرش را، تقریبا با هیچ کس دیگری در تاریخ، نمیتوان برابر دانست. چنان عظیم، که هنوز قرنی سپری نشد، که نامش در نیمی از ربع مسکون طنین انداز شد. و چنان عمیق، که هنوز پس از چهارده قرن، اسائه به ساحت مقدسش، جهانی را بتلاطم می اندازد. دیگران شاید چندان نشناختندش، اما دریغ از اینکه آنانکه می شناسدش نیز، جفا کم در حقش ننموده اند.

در این میانه داستان نسبت شیعه با رسول گرامی اسلام، طرفه داستانی است.

شیعه ای که زیاد میبینم، که ارزش پیامبر را، به پدر فاطمه (س) بودن و پدر زن علی (ع) می کاهد. همه ارزش پیامبر، گویی فقط این بوده، که در چنین نسبتی جای گیرد.

اینکه در مفاتیحمان، کمتر دعایی منسوب به اوست. آنگاه که وارد مسجد کوفه میشوی، میتوانی ساعتها با مفاتیح ادعیه و نماز بگذارنی اما وارد حرم رسول اکرم (ص) که میشوی فقط به دقیقه ای برای خواندن مفاتیح نیازمندی.

اینکه این همه شعرای شیعی، این همه در منقبت ائمه شعر می سرایند، اما به نبی اکرم که میرسند گویی کمیتشان لنگ میشود و لال می شوند.

اینکه بعد از سی سال که اینهمه امکانات فراهم میشود برای اشاعه اسلام، هنوز تنها ترانه ای که میتوانند برای پیامبر پخش کنند، آهنگی است از فرهاد با شعری از سیاوش کسرایی. هیج نشانی نیست از اینهمه شاعر و خواننده و ترانه سرای شیعه.

گویی از اقبال بلند حضرت رسول است که تولدش با تولد امام جعفر صادق (ع) و وفاتش با امام حسن مجتبی (ع) مقارن است وگرنه هیچ کس، نشانی از حضرت ایشان در تقویمها نمی یافت.

سالگرد ازدواج علی (ع) و فاطمه (س) میشود روز ازدواج. میلاد علی (ع) میشود روز مرد . وفات امام حسن عسگری (ع) میشود سالگرد امامت حضرت قائم و و بسیاری مناسبتهای دیگر، که نشان از ائمه و حتی فرزندشان دارد، اما دریغ از مناسبتی وابسته به حضرت رسول (ص).

خطری که شیعه را تهدید میکند، بنا نهادن دینی بدون پیامبر است. مباد امامت برتر از نبوت شود که بی نبی، اسلامی هم نخواهد بود.

میلاد بزرگمرد تاریخ بشریت، عصاره مهربانی و ذکاوت و ایمان مبارک.

  
نویسنده : محسن ; ساعت ۱۱:۳٥ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۳ اسفند ۱۳۸٧
تگ های این مطلب :دین