ما بی ادبیم؟

مایلی کهن توهین های ناموسی و خارج از عرف (البته روزگاری خارج از عرف بود اکنون عین عرف شده است) تماشاگران بازی استقلال - سایپا را طی بیانیه ای پاسخ میدهد. پر از توهین. او در بیانیه بعدی بر موارد بیانیه قبلی اش تاکید میکند.

گروه های زیرزمینی ابایی ندارند که کل آناتومی آدمی را در موسیقی بشرح بیاورند و دیگران، همدیگر و خود را به لجن بکشند.

در فضای سیاسی، رکیک ترین معانی بین طرفین رد و بدل میشود هرچند تلاش میشود بارمعناهایی این چنین را، کلمات رکیک بردوش نکشند.

در سیاست حتی از بکار بردن کلمات احترام آمیزی مانند آقا و خانم نیز ابا میکنیم. همین است که در کنار اسامی آنانکه مانند ما نیستند کلمات آقا، خانم، نخست وزیر، رییس جمهور و چیزهایی از ین دست خبری نیست.

پرفروشترین فیلم تاریخ سینما میشود فیلمی که توهین به شعور آدمی است و حتی قادر به گفتن یک قصه ساده نیست اما تا دلتان بخواهد کلمات، بار رفتارهای ممنوعه را بر دوش میکشند و نگاهها نیز.

فضاهای این سرزمین آکنده از کلمات رکیک و فحشهای بی شمار است. این یعنی اینکه میزان ادب اجتماعی مان در حد صفر دارد سیر میکند. ما داریم زبانمان را به نفع رکیک ترین کلمات به نابودی می کشیم.  و همزمان خود و جامعه و باور و ایمانمان را. کلماتی از این دست شاید چیزی در حدود ١% کل کلمات زبان باشد اما ما برای بیان بیش از ۵٠% انتظارات و خواسته ها و آرزوهایمان از آنها سود می بریم.

  
نویسنده : محسن ; ساعت ۱۱:٢٢ ‎ب.ظ روز شنبه ٥ اردیبهشت ۱۳۸۸
تگ های این مطلب :جامعه