خشونت

خشونت یک سویه نیست دو طرف دارد. یک خط راست نیست پاسکاری است. قدرت بالارونده آن نیازمند دو طرف دعوا است. بازی است که مارپیچ بالا میرد. اگر یک طرف نکشد بالا نمیرود. نیازمند حضور طرفین است، هم برای شدت هم برای موجه شدن. زور خود را از زور حریف میگیرد. فنر است فیدبک مثبت است پیچ ارشمیدس است. تایتان است پشتش به زمین بخورد قویتر میشود.

آنکه در دعوا مجبور است به تنهایی خشونت بورزد، باید عقل بسیار بخرج بدهد،  راههای پیچیده تری را جستجو کند، دنبال قانون باشد، محمل پیدا کند، توجیه اش کند.حدش نمیتواند اوج بگیرد. در حد قدرت اولیه است.

در دعوای دوطرفه اما هیچ یک از اینها نیاز نیست فقط کافیست مشت قویتر داشته باشد. پیروزی اش در گرو تحریک طرف و بعد بازی در میدانی است که قواعدش را خود تعیین میکند.

  
نویسنده : محسن ; ساعت ۸:۳٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱٠/٢٤
تگ های این مطلب :سیاست