ادبیات-قدما و نو

یکی از تفاوتهای اصلی ادبیات کلاسیک با ادبیات معاصر را، میتوان از منظر دانش نگریست. ادیبان ماندگار ایرانی عموما فقیه، متکلم، طبیب و در یک کلام عالم به علوم روزشان بودند و همین است که آثارشان میتواند نمایش دهنده دانش زمانه شان نیز باشد. بکارگیری استادانه آموخته ها شان در بسیاری از زمینه ها، در ادبیات، متون شان را غنای بسیار بخشیده است و یکی از دلایل جاودانگی شان است. اما بنظر میرسد نویسنده و شاعر امروزی چندان نیازی نمی بیند که خرمنی نیز از دانش پیرامونش برچیند و حداکثر آشنایی با کلمه را نیاز خویش حس میکند. همین است که ادبیات امروز از این عنصر امروزینش، تهی است. اگرچه شاعر یا نویسنده امروزی، کارش را بیان استادانه تجاربی میداند که ممکن است به آسانی بدام کلمات نمی افتد، اما شاید سود جستن از دانش مشا عرصه های دیگر، تور مناسبی برای دام انداختن این حس باشد. اینگونه نیست؟

  
نویسنده : محسن ; ساعت ۱٢:٥۸ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٧ دی ۱۳۸٤
تگ های این مطلب :گفتگو