آب

کمترین تحریری از یک آرزو این است

آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آوازی 

در قناری ها نگه کنَ در قفسَ تا نیک دریابی 

کز چه در آن تنگناشان باز شادی های شیرین است

 

کمترین تحریری از یک زندگانی :

 

آب ، نان ، آواز!

 ور فزون تر خواهی از آن

 گاه گه،، پرواز 

ور فزون تر خواهی از آن،، شادی آغاز

 ور فزون تر ، باز هم خواهی .... بگویم ،، باز؟

 آنچنان بر ما به نان و آب ، اینجا تنگ سالی گشت 

که کسی به فکر آوازی نخواهد بود....

 

وقتی آوازی نباشد 

شوق پروازی نخواهد بود

 

دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی

/ 1 نظر / 25 بازدید
حمیده

[گل] : " به کجا چُنین شتابان ؟ " گوَن از نسیم پرسید : " دل ِ من گرفته زینجا هوس ِ سفر نداری ؟ ز غبار ِ این بیابان " : " همه آرزویم امّا چه کنم ؟ که بسته پایم به کجا چنین شتابان ؟ " : " به هر آن کجا که باشد به جز این سرا ، سَرایم " : " سفرت به خیر ! امّا تو و دوستی ، خدا را چو از این کویر ِ وحشت به سلامتی گذشتی به شکوفه‌ ها ، به باران برسان سلام ِ ما را ! ”