تحقیر

اوج تحقیر آدمی یعنی آنجا، آن که مسلط است بر آدمی، با ترساندن او بوسیله دندانهای تیز و پنجه های برا برای دریدن، ناگاه چنگ و دندان نشان میدهد برای دردیدن.

بیشترین لحظات تحقیر آدمی نه در نهادهای سیاسی و دولت که در سازمانها رخ میدهد.

همین است که بزدلترین آدمها افراد تحت سلطه حکومتهای توتالیتر نیستند، کارمندان سازمانها هستند. همه تئوریهای توتالیتریسم، از خود بیگانگی، خود کنترل از طریق ترس، و تحقیر باید برای سازمانها از نو بازخوانی شود. دشمن انسان جدید دولت نیست، سازمان است.

/ 1 نظر / 5 بازدید
عباس

تا زمانی که سازمان متعلق به دولت و یا وابسته به آن است به عنوان یک سیستم باز عمل می کند اینگونه نتیجه می دهد: کنترل کننده ندارد. ثابت زمانیش به بینهایت میل میکند.فیدبک نمی گیرد و یا سنسورهایش کالیبره نیست. سر آخر هم اگر بخواهند برای سیستم کاری کنند یا قطب بی اثر اضافه میکنند و مرتبه سیستم را بالا می برند و یا صفری اضافه می کنند که اثر قطب غالب را از بین ببرد. سیستمی که اگر انسانی هم به آن فکر نکنی باز هم با همان مرتبه دو خوب کار می کرد.